Düziçi Şehit Hüseyin Sarı Mahallesi Yazılım Hizmetleri

Şehit Hüseyin Sarı Mahallesi yazılım projelerinde hedef kitle

Şehit Hüseyin Sarı Mahallesi'nde yazılım hizmetleri planlarken kullanıcı ve müşteri kitlesinin büyüklüğü, sistemin kapasitesini ve entegrasyon ihtiyaçlarını belirler.

Şehit Hüseyin Sarı Mahallesi, Düziçi'de bulunan 42 mahalleden biridir. 634 kişilik nüfusuyla ilçenin en kalabalık 30. mahallesidir ve ilçe nüfusunun yüzde 0,7 kadarını oluşturur.

Mahallenin posta kodu 80710'dur. Aynı posta kodunu kullanan diğer mahalleler arasında Çukuroba, Katobası, Merkez sayılabilir. Sabit hat telefon kodu 0328'dir.

Düziçi, 88.274 kişilik nüfusuyla Osmaniye'nin ilçelerinden biridir. Aşağıda Düziçi'nin diğer mahallelerine ait sayfalara ulaşabilirsiniz.

Posta kodunu gönderilerde kullanmadan önce PTT posta kodu sorgulama sayfasından teyit etmenizi öneririz. Nüfus bilgilerinin en güncel hâli Türkiye İstatistik Kurumunun veri portalında yayımlanır; il genelindeki resmî duyurular için Osmaniye Valiliği sitesine bakabilirsiniz.

Düziçi ilçesi hakkında

Düziçi, Osmaniye ilinin Osmaniye ve Kadirli'den sonra en büyük üçüncü ilçesidir. Düziçi Ovası'na kuruludur. Etrafı dağlarla çevrili olan ilçe, Osmaniye şehir merkezine 32 kilometre uzaklıktadır. Osmaniye, Düziçi ve çevresinin tarihi, Bakır Çağı ve ilk Tunç Çağı'na kadar iner. Bölge, milâttan önce 612 yılına kadar süren Asur egemenliğinden sonra Klikya Ermeni Krallığı'nın hakimiyetine girdi. İlçe, 1957 yılında Adana'ya bağlı bir belediye oldu ve 1996'da il yapılan Osmaniye'ye bağlandı.

Bölge, Akdeniz iklimi etkisi içindedir ve bitki örtüsü olarak makilikler hakimdir. Toprak türü olarak Terra rosa görülür. Harun Reşit Kalesi, Saman Kalesi, Kurtlar Kalesi, Taş Köprü, Haruniye Kaplıcaları ve Düldül Dağı ilçenin önemli turizm merkezleridir.

Tarihçe

Bölgede Hititlere ait eserlere rastlanmıştır. Bu nedenle Düziçi ve çevresinin en eski dönemlerinin Hititlere dayandığı düşünülmektedir.

Bugünkü Düziçi ilk defa 8. yüzyılda Abbasi Halifesi Harun Reşit'in uç beyi Faraç Bey tafarından kuruldu. Faraç Bey, bölgeye bir kale inşa ederek bu bölgeyi yerleşim yeri ilan etti. Bölgeye 797 yılında Horasan Türkleri iskan ettirilen Düziçi'nin 8. yüzyıldaki adı Şuguru Saimiye olmuştur. 960 yılında şehir, Bizanslıların eline geçti. Sonrasında Hamdaniler tarafından işgal edildi.

Selçuklu Devleti zamanında, Malazgirt Savaşı'ndan sonra bölge hızla Türkleşmeye başlamıştır. Buraya doğudan gelen Türk boyları yerleştirilmiştir. Büyük Selçuklu'nun zayıflamasının ardından doğu seferine çıkan Anadolu Selçuklu Devleti'nin kurucusu Süleyman Şah, Düziçi'yi topraklarına katmıştır. Haçlı Seferleri sonrasında ise bölge kısa süreliğine Haçlıların egemenliğine girmiştir.

MS 5. yy'da yazan Kyrrhos'lu (Kilisli) Theodoret, daha önce imp. Neron onuruna Neroniás olarak adlandırılan kentin kendi çağında Eirenópolis (`barışkent`) olarak söylendiğini belirtir. Arap egemenliği döneminde Harûniya, Haçlılar döneminde Erm/Yun Xaronia kullanılmıştır. Halife Harunürreşid'e (h 786-809) atfedilmesi halk etimolojisidir. Kasabanın ermeni nüfusu 1909 olaylarında katliama uğramış, daha sonra burada Alman Misyonerleri tarafından Ermeni Yetimhanesi kurulmuştu.

Anadolu Selçuklu Devleti'nin Moğol istilası sonrasında 1308 yılında yıkılmasıyla Dulkadiroğulları Beyliği'nin eline geçmiştir. İlçe, 1516 yılında Osmanlı Hükümdarı Yavuz Sultan Selim'in Mısır Seferi'yle Osmanlı topraklarına katıldı. İdari yapı olarak Maraş Sancağı'na bağlı bir nahiye iken 1878'de Adana'ya bağlanmıştır. I. Dünya Savaşı'ndan sonra 1919'da Fransız işgaline uğrayan ilçe, Kuvayımilliye'nin desteği ile 28 Mart 1920'de Fransızları yenmiştir.

Bahçe ilçesine bağlı Haruniye bucağı, 1983'te Düziçi ismiyle ilçe olmuştur ve Haruniye ve Hacılar belediyeleri birleştirilerek Düziçi Belediyesi oluşturulmuştur.

Coğrafya

Düziçi, Düziçi Ovası'nın kenarında kurulmuştur. Etrafı dağlar ile çevrilidir. Ovanın bulunduğu yerler hariç dağlık ve engebelidir. Osmaniye'nin en yüksek dağı olan Düldül Dağı Düziçi'nde bulunur. İlçenin yüzölçümü 595 km²dir. Düziçi'nin deniz seviyesinden ortalama yüksekliği 389 metredir. En büyük akarsu ilçenin kuzey ve batısındaki sınırı çizen Ceyhan Nehri'dir. Sabun Çayı ile Kızılca, Deliçay, Bağlama, Üzümlü ve Çamiçi dereleri de ilçeden geçen diğer akarsulardır. İlçenin kuzeybatısında Kadirli, kuzeydoğusunda Andırın, doğusunda Amanos Dağları ve Bahçe, güneybatısında ise Merkez ilçe ile çevrilidir.

Köppen iklim sınıflandırmasına göre Düziçi'nde kışları ılık yazları çok sıcak ve kurak Akdeniz iklimi görülür. Yıllık toplam alansal yağış miktarı 600 mm ile 800 mm arasındadır.

2013 yılı itibarıyla ilçenin %49'u ormanlık alandır. Düziçi'nin doğal bitki örtüsünü genellikle makiler oluşturur. Rakımı 700-800 metreden fazla olan bölgelerde çam ve yayvan yapraklı ağaçların oluşturduğu ormanlarla karşılaşılır.

Ekonomi

İlçede buğday, mısır, zeytin, yer fıstığı, arpa, yulaf, fiğ, pamuk, tütün, ayçiçeği, nar ve narenciye üretimi yapılmaktadır. Toplam tarım arazisinin çoğunluğunu tarla alanları oluşturmaktadır. 2018 yılı itibarıyla sulanabilecek toplam 162.000 dekarlık tarım arazisinin 94.190 dekarı sulanmaktadır. Sulamanın 90.860 dekarını devlet, 3.330 dekarını ise halk yapmaktadır. Toplam tarım arazisi miktarı 202.341 dekar, çayır mera alanı ise 2.380 dekardır. 2020 yılında ise Düziçi'nde kullanılabilecek toplam tarım arazisi miktarı 205.460 dekara çıkmıştır.

Kültür ve turizm

Düziçi ilçesindeki önemli yapılar Harun Reşit Kalesi, Saman Kalesi, Kurtlar Kalesi ve Fettahoğluları ailesinden Mehmet Bey tarafından inşa edilen Taş Köprü'dür. Düldül Dağı eteklerine kurulu olan Haruniye Kaplıcaları bölgedeki önemli termal turizm merkezlerindendir. Karasu Şelalesi, Düldül Dağı ve Dumanlı Yaylası ise ilçenin önemli doğal güzellikleridir. Berke Barajı ise su tutma kapasitesi bakımından ilçenin en büyük, ilin ise en büyük ikinci barajıdır.

Harun Reşit Kalesi: Düziçi ilçesinin 3 km kuzeydoğusunda Kurtbeyoğlu Mahallesi'nde bulunmaktadır. Kale, Faraç Bey tarafından bölgedeki önemli ticaret yollarını korumak amacıyla 799 yılında yaptırıldı. Askeri açıdan önem taşıyan kale, sırasıyla Bizanslıların, Selçukluların, Memlukların, Mısırların ve Osmanlıların eline geçmiştir. Doğal kayalıklar üzerine inşa edilmiştir.

Bu bölüm, Vikipedi'deki “Düziçi” maddesinden kısaltılarak alınmıştır (katkıda bulunanlar). Metin CC BY-SA 4.0 lisansı altındadır.